Rozmowy

W ciągu półwiecza pracy twórczej Stanisława Dróżdża opublikowanych zostało sporo rozmów z nim o jego twórczości. Poeta konkretysta chętnie wypowiadał się na temat zasad, którymi kieruje się w swoich dziełach oraz na temat statusu poezji konkretnej jako szczególnej dziedziny twórczości, posługującej się zarówno materiałem językowym, jak i wizualnym. Ujawniał swoje inspiracje, sposób myślenia, metody pracy.

Nie wdawał się jednak w wyjaśnienia sensu swoich prac – odwrotnie, był zawsze ciekaw, jak inni je odbierają i rozumieją. Interesowało go, czy widzowie, przyglądając się jego pracom, potrafią odszyfrować zawarte w nich założenia systemowe, na których zostały oparte i które są kluczem do ukrytych w nich znaczeń filozoficznych. Dotykają one spraw dla człowieka najważniejszych, a pozostających zagadką – poza możliwościami ludzkiego umysłu – jak życie i śmierć, przemijanie i trwanie, źródła reguł języka, granice poznania.

Rozmowy, publikowane w różnych czasopismach, przybliżały także autora tych oryginalnych dzieł jako osobę – a był to ktoś potrafiący prowadzić rozmowy, w których liczyły się nie tylko słowa, ale także ton głosu, gest, spojrzenie. Mówił spokojnie, powoli, czuło się w tym namysł. Często sam zadawał pytania. Był wyczulony na paradoksy, widział je tam, gdzie inni ich nie zauważali. Wbrew poważnym dolegliwościom fizycznym była w nim radość życia, ciekawość ludzi i świata.

Najobszerniejszy cykl rozmów ze Stanisławem Drożdżem przeprowadziła pod koniec życia Stanisława Drożdża Małgorzata Dawidek Gryglicka – artystka zajmująca się też historią sztuki tekstu wizualnego – w książce Odprysk poezji. Stanisław Dróżdż mówi. Fragmenty rozmów z tej książki – a także fragment rozmowy z literaturoznawcą Pawłem Majerskim – zamieszczamy na tych stronach.