Bez tytułu (znaki zapytania, wykrzykniki)

Wykorzystując znaczenie funkcji, jakie pełnią w zdaniu takie znaki interpunkcyjne, jak nawias, wykrzyknik i pytajnik, Stanisław Dróżdż zbudował strukturę, w której nieistniejący tekst słowny może być wyobrażony. Poprzez znaki interpunkcyjne wyrażony został jedynie emocjonalny jego sens. Można domyślać się toku narracji przerywanej tak rozmieszczonymi dygresjami, znakami zapytania i potwierdzenia z naciskiem. To kolejna praca o charakterze metajęzykowym. Zrealizowana została także wersja znaków ułożonych w wersach w szpaltę, o zagęszczających się spacjach i zwiększającej się liczbie szpalt oraz wersja ośmioplanszowa, w której na każdej z plansz znaki układają się w koło, a z ośmiu takich kół tworzy się kolejne koło. Zasadą układu jest matematyczna kombinacja. Prezentowana była w postaci ręcznie pisanej tuszem na brystolu, liter wyciętych z folii naklejonych na sztywne podłoże oraz druku cyfrowego na papierze naklejonym na sztywne podłoże.